دیگر هیچ

     فقط یک استکان چای و یک قندان و دیگر هیچ

                    و          اشکی می چکد آهسته در فنجان و دیگر هیچ

                                هنوز این صندلی خالیست ، بعد از رفتنت ماندم

    

 من و این میز کهنه روی این ایوان و دیگر هیچ

                                 تمام فصل ها با چشمهای تو سفر کردند

                               فقط من ماندم و این فصل یخبندان و دیگر هیچ

  

   درون چارچوب تن اسیرم ، خواهشی دارم

                                   بیا ، برگرد واکن قفل این زندان و دیگر هیچ

                              گرفته آسمان ، سرخ و غریب و ابری و دلتنگ

    

 پرست از تکه های ابر سرگردان و دیگر هیچ

                                   عطش دارم ، کویرم ، خشک لب ، لبریز اندوهم

                            ببارد کاشکی از آسمان ، باران ، دیگر هیچ

    

 و حالا رعد و برق و باد و طوفان و سپس باران

                         و افتاد استکان چای در قندان و دیگر هیچ !

/ 0 نظر / 4 بازدید